اشاره: خانم مانتويي در جواب خادم حرم که او را به محل تحويل چادر امانتي راهنمايي مي‌کرد گفت:«خودم دارم» و از کيفش يک چادر رنگي بيرون آورد و ... . با او آشنا شدم و فهميدم گذشته‌اي آميخته با سياست داشته است. کلي با هم حرف زديم که به مرور نقل خواهم کرد. در اين مطلب يکي از گفته‌هاي او را مي‌خوانيد.

سه‌شنبه‌ها عصر مي‌رفتم منزل دکتر ابراهيم يزدي، دبير حزب [غير قانوني] نهضت آزادي. دکتر تفسير قرآن مي‌گفت، طوري که البته با سياست نهضت آزادي جور دربيايد. يک بار دکتر مي‌گفت:«تجربه ثابت کرده که براي فعاليت سياسي در ايران يک دين حداقلي لازم است. يعني همان چيزي که پدران ما تاکيد کرده‌اند.» اين را در پاسخ هواداراني مي گفت که نهضت را به خاطر ظواهر اسلامي سرزنش مي‌کردند. يعني دکتر مذهب ريايي را حربه‌اي براي فريب مردم و پيش‌برد اهداف سياسي مي‌دانست. بعد هم نماز جماعت به پيش‌نمازي(؟) دکتر يزدي اقامه مي‌شد. يک نوع نماز هفتگي! چون من و دوستانم به جز آن نماز ساختگي در طول هفته نماز نمي‌خوانديم.

در آن جلسه همه به افراد تازه وارد شک مي‌کردند که مبادا اطلاعاتي باشد. اکثر بچه‌ها مشکلات اخلاقي داشتند و مي‌ترسيدند اگر احضار شوند جرايم اخلاقي‌شان رو شود و گير بيفتند، و الا دستگيري سياسي که افتخار بود. اما من مي‌دانستم که اگر بنا باشد نيروي اطلاعاتي در آن جلسه نباشد، از آن جمع 60-50 نفري بيش از چند نفر باقي نمی‌مانند. اکثرا فقط پز مبارزه داشتند و به خاطر اینکه به مشکلی برنخورند داوطلبانه خبر می‌بردند برای اطلاعات و در جمع پز می دادند که برضد نظام کار سیاسی می‌کنند و من تعجب می‌کردم چطور امثال ابراهیم یزدی نمی‌فهمند یا می‌فهمند و ترجیح می‌دهند بی‌خیال باشند.

یک بار هم از غلامعباس توسلی [از اعضای اصلی گروه غیر قانونی نهضت آزادی] پرسیدم:«چرا نهضت این همه با حوزه علمیه تعامل دارد؟ مگر شما همه مشکلات را از روحانیت نمی‌دانید؟» توسلی با لحن متقاعد کننده‌ای گفت:«وقتی مردم ایران این همه مذهبی هستند و به روحانیت احترام می‌گذارند، ما بدون همکاری با حوزه، هر چند همکاری ظاهری، نمی توانیم موفق شویم».