اشاره: اين يادداشت به قلم امير عباس است
و از وبلاگ namahramane.persianblog.ir نقل شده است.

طبق يک عادت شبي 10 دقيقه فيلم مي‏بينم و گاهي 10 روز طول مي‏کشد تا يک فيلم را تمام کنم. اما ديشب زياده روي کردم. 170 دقيقه‏ي ناقابل خرج تماشاي شبانه‏ي يک فيلم سينمايي گرديد. اصل فيلم حدود 145 دقيقه است، اما دقايقي هم صرف مکث روي جملات و فهم ترجمه گرديد و يکي دو مورد هم با اجازه شما و بزرگ‏ترها از ريپلاي استفاده کردم. فيلم پيانيست از رومن پولانسکي و با بازي درخشان آدرين برودي را ديدم. يک فيلم با موضوع جنگ دوم جهاني و ضد نازي با اغراق در جنايات ارتش نازي و دروغ پردازي در باب يهودي کشي و نسل کشي و تأييد غير مستقيم دروغ بزرگ تاريخ (هالوکاست) و به طور خلاصه بفرماييد: تبليغ صهيونيزم! اوايل به شدت عصباني شدم و چند بار رفتم تا فيلم را در کشوي مخصوص خودسانسوري‏ها جاي دهم. اما رفته رفته مسحور هنر کارگردان شدم. فيلم که جلو مي‏رفت احساس نفرت از صهيونيزم و دروغ‏هاي تاريخي‏اش در وجودم قوت مي‏گرفت و مطمئن بودم هر چه هم فيلم ساختار مستحکم و پرداخت زيبا داشته باشد، کمترين ترديد و تزلزلي در ماهيت پليد صهيونيزم در اعتقادم راه نخواهد يافت و البته راه نيافت. اما روايت ماجراهاي فيلم به قدري زيبا بود و اين ستاره‏ي نامرد (آدرين برودي) آن چنان هنرنمايي مي‏کرد و در کل، فيلم آن همه قوت داشت که نمي‏شد آن را نديد و هنر کارگردان و بازي بازيگران و تدوين زيباي فيلم را ناديده گرفت. (من تا حالا کجا بودم که اين فيلم را نديده بودم؟) تا اينجا يک حس نفرت از صهيونيزم داريم و يک حس احترام به عوامل فيلم به اضافه‏ي يک احساس لذت از تماشاي فيلمي جذاب.
در اواخر فيلم که شخص عمده‏ي داستان (يک يهودي لهستاني به نام اشپيلمن) که آلمان‏ها خانواده‏اش را کشته‏اند، خسته و رنجور از چشم نازي‏ها مخفي شده، مورد ترحم يک افسر آلماني قرار مي‏گيرد و وقتي نازي‏ها به هنگام پيش‏آمدن روس‏ها، قصد عقب نشيني دارند، اشپيلمن به کاپيتان ويلم هوسن فيلد (افسر آلماني) مي‏گويد:«نمي‏دانم چطوري از شما تشکر کنم» و افسر نازي پاسخ مي‏دهد:«از خدا تشکر کن نه از من، او ما را زنده نگه مي‏دارد». به همه‏ي آن حس‏ها اين صحنه‏ي احساسي و البته فوق العاده دراماتيک را اضافه کنيد و معجون خداباوري را هم به آن بيفزاييد و يادتان باشد که ساعت 4 بامداد است و در اطرافتان کسي نيست، آن وقت با خيال راحت گريه کنيد.(1)
و بعد که يادتان آمد اسم خود را گذاشته‏ايد نويسنده و چگونه تن به همه کاري مي‏دهيد و اولويت آخرتان نوشتن است و انگار نه انگار که «الاهم فالاهم!» ممکن است به خاطر اين کم‏کاري از خودتان بدتان بيايد. و بعد، از قضا ممکن است چهار – پنج تا سوژه‏ي ناب در مخ مبارکتان جرقه بزند و يادداشت کنيد که از دست‏تان فرار نکند و در دل به صهيونيزم فلان و فلان (حرف‏هاي بدبد) بگوييد کور خوانده‏اي! فيلم را ديدم و دارم برايت!
حتي ممکن است از عوارض اين فيلم و خستگي مفرطش اين باشد که وقتي ساعتي به اذان صبح مانده، ابليس قلقلکتان کند که برو بخواب و ان شاء الله براي نماز بيدار مي‏شوي و تو که خيلي محکم تکان خورده‏اي و عزمت براي کارهاي خداپسندانه جزم شده، به شيطان بگويي «خودتي!» و بعد به جاي مستحبات و معنويات (محض ريا) بنشيني و اين يادداشت را بنويسي و با خود عهد کني که بعد از نماز صبح وبلاگ را به روز کني! حالا اينکه با اين دو ساعت خواب چگونه مي‌خواهي از پس فعاليت‌هاي فردا و به خصوص حاضر شدن سر کلاس برآيي، الله اعلم! به قول حاج دايي مرحوم ما: «آدم  ِ دوپا چه کارهايي که نمي‏کند!»
(براي شادي روح حاج دايي ما هم لطفاً يک فاتحه قرائت بفرماييد؛ مخلصيم!)

پاورقي:
1.  در وبلاگ نامحرمانه يک آدم بي‏هويت به اين فراز ايراد گرفته و نويسنده را رياکار دانسته بود. از امير عباس که پرسيدم گفت:«وقتي اشپيلمن پرسيد چطور از شما تشکر کنم گريه‏ام گرفت و بيشتر به خاطر اوج هنر اين بازيکن و زيبايي در به تصوير کشيدن يک حس فطري بود و بعد که افسر آلماني نام خدا را به زبان آورد قشنگ‏تر هم شد.» و وقتي از دليل عدم پاسخ گويي به شخص بددل پرسيدم گفت:«ابتدا جواب دادم ولي بعد پاک کردم. نخواستم حس حسادتش شعله‏ورتر و بيماري‏اش مهلک‏تر شود.»

براي شروع از همه‌ي نويسندگان اين چند وبلاگ دعوت مي‌کنم که چراغ اول را روشن کنند: [تا صبح انتظار] [گام آخر] [محمد علي مقامي]
همچنين از تمام عزيزاني كه اين يادداشت را مطالعه مي‏فرمايند دعوت مي‏شود كه با اين حركت همراه شوند. لطفاً پس از نوشتن اطلاع دهيد تا لينک يادداشت شما در اينجا درج شود و اين موضوع را به کساني که از آنها دعوت مي‌کنيد نيز يادآوري نماييد.

هر روز از خانه بيرون مي‏آيم، محمد امين را به مهد کودک مي‏سپارم، به مدرسه مي‏روم. در مدرسه انجام وظيفه مي‏کنم و در کنار شاگردانم لحظاتي بسيار دوست داشتني دارم. پنج ساعت بعد عزيزم را تحويل مي‏گيرم و به کانون گرم خانواده باز مي‏گردم. يک زندگي خوب و راحت و دوست داشتني! مطالعه مي‏کنم، تلويزيون نگاه مي‏کنم، با رايانه مشغول مي‏شوم، مي‏نويسم، اخبار را تحليل مي‏کنم، به مهماني و خريد مي‏روم، از هر چه و هر جا دلم بخواهد عکس مي‏گيرم، دقايقي طولاني از روز را تلفني با اقوام و دوستان صحبت مي‏کنم، در مکان‏ها و اجتماعات مذهبي، سياسي، فرهنگي، هنري و ادبي حاضر مي‏شوم، سفر مي‏کنم و از زندگي لذت مي‏برم.
گاهي مي‏نشينم و فکر مي‏کنم کساني که در مناطق محروم هستند و بسياري از امکانات در دست‏رس‏شان نيست چه حالي دارند؟ من و امثال من همه گونه رفاه در زندگي داريم و باز هم گاهي نق مي‏زنيم و از حقوق و مزايا و سهميه‏ي بنزين و گراني و ... مي‏ناليم، اما خيلي از هم‏وطناني که در مناطق و روستاهاي محروم زندگي مي‏کنند، حتي اسم بسياري از امکانات زندگي امروزي را نشنيده‏اند. آيا ما حق ايشان را غصب نکرده‏ايم؟
مي‏نشينم و گريه مي‏کنم.

ای جماعت چطوره حالاتتون                       قربون اون فهم و کمالاتتون

گردنتون پیش کسی خم نشه                    از سر بنده سایتون کم نشه

راز و نیاز بندگیتون درست                          حساب کتاب زندگیتون درست

باز یه هوا دلم گرفته امروز                           جون شما دلم گرفته امروز

راست و حسینیش نمیدونم چرا                  بینی و بینیش نمیدونم چرا

فرقی نداره دیگه شهر و روستا                    حال نمیدن مثل قدیما دوستا

شاپرکا به نیش مجهز شدن                        غریب گزا هم آشنا گز شدن

شعرم اگه سست و شکسته بسته س        سرزنشم نکن دلم شکسته س

آدم دل شکسته بش حرج نیست            شعر شکسته بسته بش حرج نیست

تا که میفته دندونای شیری                        روی سرت میشینه برف پیری

کمیسیون مرگ میشه تشکیل                    درو میشن بزرگترای فامیل

یه دفعه همکلاسیا پیر میشن                     همبازیا پیر و زمین گیر میشن

رمق نمونده تا بریم صبح زود                       پیاده تا امامزاده داود

گذشت دوره ای که ما یکی بود                    خدا و عشق آدما یکی بود

تو کوچه های غربی صناعت                       عشقو گرفتن از شما جماعت

درسته دیگه توی شهر مانیست                 دلی که مثل کاروانسرا نیست

یه چیز میگم ایشالا دلخور نشی                 قربون اون دلای تک سرنشین

شهر بدون مرد شهر درده                          قربون شکل ماه هرچی مرده

مردای ده مردای کاه و گندم                        مردای ده مردای خان هشتم

مردای پشت کوه مثل خورشید                    تو دلشون هزار جام جمشید

کیسه چپق ها به پر شالشون                    لشکر بچه ها به دنبالشون

بیل و کلنگشون همیشه براق                     قلیونشون براه دماغشون چاق

صبح سحر پا میشن از رخت خواب               یکسره رو پان تا غروب آفتاب

چار تای رستمن به قد و قامت                     هیکلشون توپ تنشون سلامت

نبوده غیر گرده ی گلاشون                          غبار اگر نشسته رو کلاشون

کلامشون دعا دعاشون روا                         سلام و نون و عشقشون بی ریا

مردای ناز دار مرد شهرن                            با خودشون هم این قبیله قهرن

مردای اخم و طعنه ی بی دلیل                    مردای سرشکسته ی زن ذلیل

مردای دکترای حل جدول                            مردای نق نقوی لوس تنیل

لعنت و نفرین میکنن به جاده                      اگر برن چار تا قدم پیاده

مردای خواب تو ساعت اداری                      تازه دو ساعتم اضافه کاری

توی رگاشون میکشه تنوره                         تری گلیسیرید و قند و اوره

انگار آتیش گرفته ترمه هاشون                    همیشه تو همه سگرمه هاشون

به زیر دست ترشی و عبوسی                    به منشی اداره چاپلوسی

برای جستن از مظان شک ها                     دایرة المعارف کلک ها

بچه به دنیا میارن با نذور                            اغلبشون یه دونه اون هم به زور

پیش هم از عاطفه دم میزنن                      پشت سر اما باسه هم میزنن

اینجا مهم فقط مقام و پسته                       مردای شهری کارشون درسته

مشتی حسن چای و سماورت کو؟              سینی باقالی و گلپرت کو؟

ای به فدای ریخت و شکل و تیپت                 بوی چپق نمیده عطر پیپت

مشتی حسن قربون میز و فایلت                 قربون زنگ گوشی موبایلت

اون که دهاتی و نجیبه مشتی                    میون شهریا غریبه مشتی

قدیمترا قاتله هم صفت داشت                    دزد سرگردنه معرفت داشت

اون زمونا که نقل تربیت بود                         آدم کشی یه جور معصیت بود

معنی نداره توی عصر سی-دی                   بزرگ و کوچیکی و ریش سفیدی

تقی به فکر رونق نقی نیست                     کسی به فکر نفت مابقی نیست

مقاله ها پشت هم اندازیه                         جناح و باند و حزب و خط بازیه

بس که به هر طرف ستادمون رفت               صراط مستقیم یادمون رفت

ارزشمون به طول و عرض میزه                    چقدر میز و صندلی عزیزه

تموم فکر و ذکرمون همینه                          که هیشکی پشت میزمون نشینه

یه عمره دودو زده چشم و چارت                  که خش نیفته روی میز کارت

اونا که مرد و زن دعاگوشون بود                   میز ریاست سر زانوشون بود

بیا بشین که میز اگه وفا داشت                   وفا به صاحبای قبل ما داشت

قدیم که نرخ ها به طالبش بود                     ارزش صندلی به صاحبش بود

فقیه اگه بالای منبر میشست                 جوون سه چار پله پایین تر میشست

معنی شأن و رتبه یادشون بود                    حرمت مردم به سوادشون بود

روی لبت خوبه تبسم باشه                        دفتر کارت دل مردم باشه

مردا بدون میز هم عزیزن                            رفوزه ها همیشه پشت میزن

خلاصه قصه اون قدر درامه                          که ایدز پیش دردمون زکامه

فتنه و دعوا سر نونه مشتی                       دوره ی آخرالزمونه مشتی

جسارتاً شعرم اگه غمین بود                      به قول خواجه خاطرم حزین بود

دعا کنیم که حالمون خوب بشه                  تا شعرمون یه ریزه مرغوب بشه
شعر از : ابوالفضل زرویی نصر آباد

يکي از درس‏هايي که از استاد گرفته‏ام نشانه شناسي است. گاهي تعجب مي‏کنم که او از يک حرکت يا يک سخن يا نوع لباس يا ترکيب وبلاگ افراد، به نکات مهمي پي مي‏برد که بعدها درستي‏اش ثابت مي‏شود.

دارم تمرين مي‏کنم که نشانه‏ها را بشناسم، دست کم حالا مطمئنم نشانه‏هايي وجود دارد و بايد به معني آنها پي برد. خودِ اين اطمينان، لذت بخش و اميد آفرين است.

زبان حال خيلي از ماها همين است!