عنوان اين مطلب مي‏توانست فروشگاهي براي خارجي ها باشد! ماجرا از اين قرار است که به صورت اتفاقي در حوالي خيابان شريعتي تهران وارد يک فروشگاه لباس شدم. فروشگاه بسيار شيک بود. هم فيزيک مغازه، هم چينش لباس‏ها و هم فروشنده‏ها لوکس بودند. مشتري‏ها نيز کم و بيش به همچنين.

ابتدا يک تي‏شرت بچه‏گانه نظرم را جلب کرد که جنس پارچه متوسطي داشت و با قيمت 35000 ريال مناسب مي‏نمود. با خود گفتم در مغازه‏هاي عادي و گران‏فروش ممکن است اين تي‏شرت تا 60000 ريال هم قيمت بخورد. کمي که دقت کردم، جاخوردم. متوجه شدم يکي از صفرها را نديده ام. همان تي شرت بچه گانه ناقابل 350000 ريال (35 هزار تومان) قيمت خورده بود و همچنين بقيه اجناس يک صفر اضافه داشت! کتاني‏هاي بچه‏گانه که به يقين بيش از 7000 تومان ارزش نداشت، 70 هزار تومان قيمت خورده بود. يک زير پوش زنانه 40 هزار تومان قيمت داشت و کاپشن کتان معمولي 30 هزار توماني 180 هزار تومان قيمت داشت. کت‏هاي تک بدون اتو و احتمالاً با مد جديدي که من از آن سردرنمي‏آورم (روح حاج دايي ما شاد!) 300-200 هزار تومان قيمت خورده بود! کم‏کم قيمت‏ها برايم عادي شد. با ديدن هر لباس، بهايش را تخمين مي‏زدم و بعد يک صفر به آن اضافه مي‏کردم، تقريباً به قيمتي مي رسيدم که اتيکت‏ها اعلام مي‏کردند!

اين فروشگاه مثل برخي فروشگاه‏هاي قم ِ خودمان که رعايت حال مشتري را مي‏کنند، هم فروشنده‏ي خانم داشت و هم فروشنده‏ي آقا؛ با اين تفاوت که خانم‏ها به آقايان مراجعه مي کردند و آقايان به خانم‏ها!

در يک نما آقا پسري شيک و نو پوش در حال سفارش توقعاتش به يکي از فروشندگان بود. معلوم بود که در حال پيدا کردن راهي است که به بهترين شکل پول‏هاي زحمت کشيده‏ی‏(!) پدر را به لباس هایی برای نمایش در میان اطرافیان تبدیل کند و حتماً چنین شخصی کمد لباسش مملو از لباس های رنگارنگ است! داشتم از فروشگاه بیرون می‏آمدم که خانمی را در حال خرید دیدم. داشت می‏پرسید:«مارکش کجایی است؟» و فروشنده می‏گفت:«ایتالیایی!» اینجا بود که راز فروشگاه و قیمت‏هایش برایم آشکار شد. آدم‏هایی با پول های باد‏آورده و تسلیم در برابر فرهنگ بیگانه. جالب اینجاست که بعداً یکی از بستگان گفت بیشتر این لباس ها در داخل تهیه می شود و خارجی‏ها نیز از قماشی است که در کشور تولید کننده به عنوان پست‏ترین لباس‏ها شناخته می‏شوند. مثل همین کت و شلوارها که سری دوزی است و پارچه‏اش به مراتب از پارچه‏های ایرانی پست‏تر است. فقط مدل و مدش مورد توجه خریداران است، و البته اسم و پز مارک خارجی‏اش! من نتیجه گیری نمی‏کنم، بقیه اش با خودتان، فقط می‏توانم بگویم خوش به حال صاحب فروشگاه!