اشاره: اين پست، بخش عمده ي نامه ي برادرم به من است. براي درجش کلي کشمکش داشتيم. معتقدم که سرگذشت حاج دايي ما عبرت آموز است. نتيجه ي کشمکش اين شد که من پيشاني وبلاگ را از نام برادر – حتي در حد ايهام – خالي کنم و چند شرط کوچک ديگر. نمي دانم مطالعه مي کنيد يا نه؟ خودم فکر مي کنم مفيد است و حالا که بار ديگر وبلاگ را با ياد حاج دايي و سفر آخرت به روز مي کنم، پيش خودم گمان مي کنم که کاري کرده ام. خدا قبول کند!

مي آمد آن رسول پر از خورشيد                  از آخرين طواف و در گوشش
مي خواند جبرئيل به لحني خوش               از آخرين وظيفه ي بر دوشش

بايد پس از رسول کسي باشد                    يک مرد از سلاله ي نخلستان
مردي که سجده گاه و شب و محراب            هر گز نمي کنند فراموشش

يک مردِ مرد، مرد شبيه او                           يک مردِ نامکرر و بي پايان
مردي که دست خورده ي دنيا نيست            تنهايي اش، خوراکش و تن پوشش

آري علي درست همان مرد است                تنها امير قافله ي ايمان
مردي که سجده گاه و شب و محراب            هرگز نمي کنند فراموشش

مردم بايستيد زمان تنگ است                    تقدير در غدير رقم خورده
تا موج دست فتنه نگرداند                           يک لحظه بي درخشش و خاموشش

تکميل شد ولايت و دين حق                       شير خدا وليّ دل ما شد
عمامه ي سحاب سزاوارش                        دست رسول بر سر و بر دوشش